Vanaf de Harbor Cruise boat genoten we een half uur lang van het aanblik van leuke huisjes aan de zee met gekleurde bootjes die speels dobberden midden op wat een Meer leek maar eigenlijk gewoon de Atlantische Oceaan is. Ook twee
prachtige tall ships voorbij zien varen.
Boston skyline
tall ships
Daarna de contouren van Downtown Boston. Het leek geen mega-grote stad en 
zeker geen imposante wolkenkrabbers a la NewYork, maar wel veel gebouwen. We werden midden in de stad afgezet, vlakbij het New England Aquarium en binnen enkele minuten stonden we midden in Faneuil Market Place. Geweldig. Stijn en ik waren direct verliefd op deze plek. 
Het voelt aan als Convent Garden in London. Cobblestone bestrating -gezien de afmetingen van de stenen zeer waarschijnlijk originele stenen- gezellig druk zonder het NewYorkse-lange-rijen-drukte en schoon en veel terrasjes en sfeerrijke eetgelegenheden met goed eten. Niet veel van het vieze Amerikaanse spul. We hebben eindelijk eens een keertje lekker gegeten; swordfish kebab met warme groente en rijst voor mij, Shine shrimps, Stijn chinees en Farijn Tofu met groenten en rijst (onze vegetarier in spe).
Daarna hebben we door de straten van Boston gelopen.
Freedom Trail schild op de grond op straat
Er is in Boston een Freedom Trail; een wandelroute die je langs de historische plekken in de stad neemt. Je hoeft enkel de rode strepen op het trottoir in de stad te volgen. Die hebben we grotendeels gelopen. Prachtige stad; heel europees. We moesten ons steeds eraan herinneren dat we in de USA waren. Het voelde erg Londons aan. Ook de cafe’s heten allemaal Pub en voelen engels aan. Heerlijke boekhandels. Alles is schoon en geordend en er is veel aandacht aan de mens. Je merkt het 
aan bijvoorbeeld de signs; het is erg users-friendly allemaal; aan de prullebakken die op zonne-energie werken en af en toe het vuil
klikos op zonne energie
comprimeren; aan de emmers met zand die je naast een prullenbak tegenkomt zodat je eerst daarin je sigaret dooft ipv het direct in de kliko te gooien; en bijna overal zijn de gebouwen rook-vrij. Stijn verwoorde het goed door te zeggen: “NewYork heeft veel groots, maar Boston heeft stijl”. Achteraf gezien hadden we Albany en Lake George kunnen overslaan; 4th of July hier in Boston was vast en zeker een droom geweest. Dat zei Helen al voordat we kwamen.
Het was wel veel lopen weer en de kids werden moe. We namen de ferry terug en reden terug naar ons hotel, maar Shine is niet meer te houden. Hij is heel ‘vakantie-moe’ en wat hun betreft willen de kinderen alleen nog maar op de kamer zijn. Ze zijn subways en lopen beu. ze zijn het ook beu dat Pappa en Mamma ze de hele tijd dichtbij willen zodat ze door niemand gekidnapped worden. Ik bind mijn bloesje vast aan mijn middeel en ze moeten elk een mouw vasthouden. Als ik ‘olifantje’ zeg dan moeten ze hun mamma’s staart niet loslaten. Maar Farijn klaagt van pijn aan de voeten en de billen en Shine wordt gewoon zwaar irritant. Stijn kan er niet goed tegen en de spanning loopt op. Stijn volhardt in de gedachte dat kids gewoon moeten aanpassen en ik – moe van die terugkerende discussie- laat het een beetje gebeuren om te kijken of zijn manier gaat werken. Maar we krijgen langzamerghand last van de hele tijd in kleine kamertjes en auto’s op elkaar zijn. Shine heeft meer vrijheid nodig om zijn energie kwijt te kunnen en Farijn heeft stille hoekjes nodig om zich terug te kunnen trekken om haar batterijen weer op te laden. Vandaag probeer ik ze vroeg in bed te krijgen. Ook dat lukt nooit, want het wordt hier pas na 8-en donker dus als ze tegen 9uur in bad gaan dan zijn wij eindelijk eens een half uurtje rustig terwijl ze badderen en als Stijn eenmaal tv begint te kijken wil hij het niet meer uitdoen en Shine heeft erg veel moeite om met licht en geluid in slaap te vallen. ’sOchtends is hij als eerste wakker. Het stapelt op na zoveel dagen.
Iedereen moe
De Duck tour is vandaag niet gelukt, want het was allang uitverkocht. We gaan het morgen proberen, maar ik ben bang dat dat weer iets is wat de kids niet trekken. Anderhalf uur op een busje terwijl een gids vertelt over sites is niet iets wat de kids voldoende boeit. We hebben dit al gedaan in London en we moesten halverwege eruit -ook vanwege de regen. Maar Stijn wil heel graag de tour doen en hij heeft er lang naar uitgekeken en ik wil dat hij het fijn heeft. Dus ik hoop dat het spannend is voor de kids als de bus opeens een boot wordt, want dan is iedereen blij.
De kids willen naar het Aquarium, maar dat wil Stijn niet zo graag. We zullen wel zien hoe we iedereen blij houden zonder dat we allemaal gek worden van elkaar.
Maar deze stad is geweldig een heeft heel veel te doen. De volgende keer zou ik dichter bij de stad blijven en geen auto huren, alles met subway doen. Nu zijn we eigenlijk een beetje te ver. Het is weer es 15 minuten lopen naar de subway en de kids hebben daar best wel last van. Vooral als je terugkomt van een dagje uit willen ze niet meer lopen, want dan hebben ze al bijna de hele dag gelopen. Ik zou best wel terug willen komen naar Boston en het allemaal rustiger aan doen. Het is een erg kind-vriendelijke stad. Bij alles hebben ze een kinder-versie verzonnen. Ik ben benieuwd naar het Whale Watchen. Ik hoop dat we veel en grote zien; het zou jammer zijn als de whales die dag niet komen opdagen…
