Nos ta bai Ulanda…

Emar, Farah, Patricia, Stijn, Isa, Farijn, Shine (met whoopie cushion)

Ze waren zooooo excited…Isa zei: “We hebben een sleepover aan boord van een vliegtuig.”  Ik denk dat ze wel 100 keer op en neer hebben gelopen in het vliegtuig. En dat ondanks dat ze volop konden chatten op hun DS…the hi-tech life of modern kids. En gelukkig maar, anders was ik nu allang opgesloten in een krankzinnigengesticht. Voorbeeldig gedrag hadden ze. Farijn leek wel een beetje ziek te gaan worden -verstopte neus en beetje last van haar oor en koud- maar het verergerde niet. Er waren verschillende zieke mensen, waaronder twee kotsende kids, aan boord. Ik was blij dat we al die vitamine hebben geslikt sinds maart.

Ze sliepen zo’n 4 uurtjes. Shine op zijn knieen op de grond en zijn buik en hoofd op de stoel…ik was vergeten een luier voor hem in mijn handbagage te pakken, dus wel vijf keer moest hij van mij gaan plassen…dus als hij later een issue heeft met plassen dan weten we tenminste waar hij het vandaan heeft, right? Farijn gaf die rotte stoel op en ging maar op de grond slapen…Gelukkig ging dat goed, want Shine heeft dat een keer gedaan van Kaapstad naar Ned en heeft toen een vreselijke allergie gekregen en ’stond in brand’ met een rode huid, echt om het uur of zo.

Patricia, Emar en Isa gingen naar Kijkduin. We halen ze na een week op om naar Parijs en Tigne te gaan.

Loutje laat Papa niet los...

Wij werden zelf opgehaald door Alex en Loutje, en hebben gezellig bij Tante Isabelle echte franse broodjes van de franse bakker gegeten. Ze was druk aan het voorbereiden want dezelfde dag gingen ze al naar Frankrijk rijden. We ontmoeten hun in Tigne. Loutje is absoluut een lekker snoepje…zo schattig en cute…En Shine was helemaal weg van Khaki, hun baby poesje.

Daarna naar Durgerdam, waar de arme Ferrari netjes buiten stond…die moest plaats maken voor ons bed…en er zes dames rondrenden die waren blijven slapen bij Dushi.

Dushi is heel groot geworden, haar rekenen is niveau eind brugklas terwijl ze nu pas naar groep 7 gaat en Youri gaat al naar het VWO… met topgeweldige CITO resultaten. De kids hebben een beetje gezwommen…unbelievable but true en toen heeft Chris ons meegenomen met de boot.

Precies waar Shine's vingers nu zitten daar klapte later dat deurtje op...

Arme Shine kreeg zijn vingers tussen een deur. Hij zag sterren. Het is een vreselijke wond. Ik heb precies zo een gehad toen ik klein was en de wind een deur dichtblies met mijn vingers ertussen. We werden teruggebracht zodat Tante Toine hem kon behandelen. Ik dacht dat hij stitches zou krijgen, maar dat hoefde niet, zei Dr. Toine…arm ding heeft altijd pech.

Getting ready to leave

 

Een foto van Shine’s vinger voor degenen met sterke magen…Opa Tuyo, niet kijken.

 

Youri kan ook varen.

Shine met Papa...graag elke dag weer!

Aruba Day6

De kinderen waren blij met Morgan’s Island, maar Carol mistte toch het Quad-effect. Dus vandaag een Quad gehuurd; we moeten het delen en we hebben tot 5pm. De bedoeling was beurtelings een kind meet te nemen en naar de Natural pool te gaan, want dat is niet met een auto te bereiken.

Carol ging ’sochtends op weg met Canrick en ze hebben het weliswaar gedaan (zo’n 2.5 uur al met al weg geweest) maar het is erg onbegaanbaar terrein en niet iets wat je alleen wil doen. Ze is bijna op haar bek gegaan tot twee keer toe en moest Canrick af en toe laten lopen. De pool was blijkbaar wel geweldig…

Alexa's turn

En nu is ze weg met Alexa om gewoon naar de stad te gaan, daarna ga ik met Shine en Farijn. Wel jammer nu dat we niet meer naar de natural pool kunnen, maar ik denk dat z ehet toch wel leuk zullen vinden.

Morgenochtend moet ik Stijn om 6:30am al afzetten bij de airport; hij gaat naar Cur en neemt de eerstvolgende vlucht naar Bonaire waar hij tot woensdag blijft. ’s Middags vertrekken Carol, Alexa en Canrick om 1:30. en om 5:30PM vliegen wij ook naar Cur. Dan is het Aruba-hoofdstuk van de vakantie afgesloten voor ons 3-en. Stijn zal nog heel vaak terugzijn.

We hebben dan anderhalve dag om alles voor te bereiden om naar Ned te vertrekken…en woensdag Farijn’s stitches eruit…en snel nog even meetings met Helen, misschien CAH en met Peter om succesvolle voortgang van mijn projecten te garanderen. En lijsten maken voor Jackie&Co die in ons huis komen logeren een weekje… Dus ik weet niet of ik voorlopig nog schrijf. zal wel meer foto’s uploaden zodra ik ze heb. Waarschijnlijk schrijf ik pas weer als we in Ned zijn.

Aruba Day4

Pillow fight

Sightseeing day… 

Het beloofde niet veel goeds met een stel dolle kids…op een gegeven moment brak een denderend kussengevecht uit. Ik heb een vaag vermoeden dat Housekeeping niet zo blij met ons was. Het werd onderbroken door een goeie performance van Carol die Stijn nadeed -met zijn hoed op haar hoofd- om iedereen tot kalmte te manen… effectief?!? niet echt.

Daarna gingen we naar de Rock formations en de natural bridge die ingestort is en het daarnaast liggende Baby Bridge…

Gezellig on top of the Rock formations…Very windy!

Vervolgens splitsten we, Carol zette de jongens af bij Seaport Mall om Transformers te kijken en ging zelf met de meisjes winkelen en Stijn en ik gingen ‘huizen kijken’ voor als we ooit in Aruba gaan wonen…

 

’s Avonds sliepen alle 4 de kids bij Carol en gingen Stijn en ik naar de film.

Baby Bridge

 

Yep...you guessed it right...he bumped his head anyway. Must've been the typo...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aruba Day1

Shine Dunkin' in a Donut

Farijn en Shine waren zooo excited, dat ze ons bijna gek maakten. Vooral Shine leek een overdosis suiker te hebben genomen. Sinds gisteren, toen ze hoorden dat we in een hotel zouden blijven ipv een apartement, waren ze uitbundig aan het dansen. Shine zong: “oh yess, warm water…warm water…” en Farijn zong: ” oh yeah, room service…room service…” en vanochtend viel het absoluut niet mee om te focusen om niets te vergeten, terwijl Shine als een voetbalcommentator continu aan mijn hoofd praatte…Guinness Book of World Records kan een nieuwe entry beginnen: hoeveel vragen kun je in vijf minuten stellen? Herhaaldelijk vragen om pauze zodat ik kan nadenken hielp niet, dus ik stuurde hem erop uit om hele moeilijke dingen te gaan zoeken, zoals Arubaans geld in Stijn’s bakjes met foreign currency coins. En toch ben ik Farijn’s antibiotica voor haar arm vergeten…gelukkig kon Stijn dat regelen via zijn AVP netwerk…

"if we each take a different flavor, we can share...as long as I get chocolate"

Eerste wat we deden was Dunkin’ Donuts bezoeken. Als ze toch al hyper zijn…why not?
Daarna Kas di Partido van AVP en even met Mike gesproken daarna wat rondgereden en naar het hotel. Er is zoveel bijgekomen tegeonver de high-rise strip… tig restaurants, malls, kraampjes en andere vormen van entertainment… We stopten bij Paseo Herencia waar de ‘dansende fonteinen’ een echte hit waren bij Farijn en Shine.

Later probeerde we in te checken maar de kamer was nog niet klaar en we moesten bijna twee uur wachten…niks anders te doen dan eten.. Maar we zijn absoluut verwend wel. De kamer is precies aan een hoek met zicht op zowel strand als pool, courtesy of the manager, alles is ‘all-inclusive’ en we kregen ’s middags een fles wijn met twee kelken… Niet dat we het gaan gebruiken, want Stijn heeft griep. Nadat hij van 2- 6:30 heeft moeten werken viel hij kapot in bed. Alhoewel hij nog niet omvalt, is dit wel meestal hoe het begint als hij het aan zijn longen krijgt…en dan werkt hij door totdat hij op een gegeven moment echt ziek is.

Terwijl Stijn werkte hebben d ekids zich uitgeleefd met het uittesten van alles in het hotel…gratis ijsjes, pizza, popcorn, en vooral dol doen; HET IS VAKANTIE. Ik heb ze zoveel mogelijk hun gang laten gaan, want dat duurt een dag en dan zijn ze de volgende dag helemaal uitgewaaid en kunnen ze weer normaal doen. Ze hebben zich bijna een uur vermaakt met springen op de twee bedden. Wetende dat dat spelletje meteen afgelopen is als Stijn thuiskomt hadden ze heel veel pret ermee.done

’s middags kwamen Carol, Alexa en Canrick aan. Natuurlijk had Canrick weer een of andere self-made gadget mee. Dit keer was het een autootje die hij helemaal zelf in elkaar had gezet… alleen de motor had hij achterstevoren erin gemonteerd waardoor het autootje alleen naar achteren kan rijden.

Canricks self-made autootje helemaal rechtsonder

De rest van de middag spendeerden we in het zwembad van de golf club waar Canrick natuurlijk gauw alle regels had gebroken…vanaf d ebrug springen, de slide (die dicht was) beklommen, allemaal gevolgd door Alexa en Shine -beiden gretige regels overtreders als iemand het voortouw neemt. Alleen Farijn niet, want die mocht het zwembad niet in vanwege haar hechtingen.

’s avonds zijn we gaan eten bij TGIF waar Alexa twee wondjes opliep op de roltrap… never a dull moment… maar we hebben geen foto’s want batterij was leeg.

Laatste loodjes

Wat kunnen die zwaar wegen, zeg!

We vertrokken ongeveer om 11 uur uit het Best Western in Boston en reden totdat we erbij neervielen. Arme Stijn had nog steeds diarree en we hebben als eerste een middel tegen diarree voor hem gekocht die ochtend en hij ging nog twee keer voordat we vertrokken. De kids die normaal redelijk lief met elkaar omgaan en goed kunnen spelen samen, waren prikkelbaar en hadden steeds ruzie in de auto. We hadden geen goeie kaart en moesten helaas Newport overslaan. Maar wel goed voor Stijn. En ook goed omdat we uiteindelijk om 19:00 pas in Newark arriveerden! We kwamen in New York in een Mega-file te staan om de George Washington Bridge over te kunnen gaan. Dat heeft bijna 2 uren gekost. Aarrrgggh….Killing. De kids lastig, Stijn ziek en ik kan autoritten niet uitstaan. Dat gevangen gevoel irriteert me mateloos.

Uiteindelijk net op tijd de auto ingeleverd bij Hertz, de shuttle naar het Marriott Hotel genomen -heeeerlijk hotel met zijdezachte bedden en geen kakkerlakken geurtjes- gelukkig een luier kunnen kopen in hun winkeltje want zonder auto kon ik dat nergens meer doen en Shine had geen enkele luier meer en room service geregeld. Stijn lag al in bed. De diarree was wel onder controle maar hij voelde zich ziek. We waren ook bijna 8 uren onderweg. Ik heb nog snel de kleren voor de volgende dag gestreken en alles klaargelegd zodat we ’s ochtends snel wegkonden en dus heb ik niks meer kunnen schrijven voor de blog. Moe in slaap gevallen.

De volgende dag moesten we om 6:00 op de airport zijn. Gelukkig voelde Stijn zich een beetje beter en waren de kinderen niet meer aan het kibbelen. Vier uren in het vliegtuig; Shine was heel bored want hij vond de film maar niks. Ik heb hem de hele tijd beziggehouden zodat Stijn geen last zou hebben.

En toen…eindelijk…thuis!

Wat heerlijk!

En Oma en Opa hebben weer zoveel gedaan voor ons! Zoals altijd kunnen ze het niet laten om al die dingetjes die beter kunnen op te lossen. Dus de stervende palmen waren gesnoeid; alle bougainville gesnoeid; de badkamer in mijn kantoor helemaal gerepareerd, zodat we de WC weer kunnen gebruiken en de afvoer van de douche niet meer stinkt en een nieuwe douche en kraan; de wc in onze slaapkamer ook gerepareerd en diens kraan vervangen; nieuwe grendel op de voordeur, nieuwe sloten voor onze slaapkamerdeuren en een grendel voor aida’s deur; de deur van Stijn’s kantoor dichtgetimmerd. Stukjes hout op maat gesneden om de schuifdeuren inbraak-veilig te maken. Zelfs mijn oude boormachine die het absoluut niet meer deed, doet het nu perfect! Mijn Pappa heeft mijn doe-het-zelf kasten helemaal opgeruimd en nieuwe, uniforme potjes voor al die schroefjes en kleine dingetjes gezet. Niks meer zoeken, alles is georganiseerd. En natuurlijk vers brood, juice en beleg in huis… Dubbelfijn om weer thuis te zijn.

De kinderen gingen snel achter de computer op spele.nl en ontdekten de Bratz Baby Fish Tank waar ze met een startkapitaal van 100,- en vier visjes in een vissekom al gauw een hele viskwekerij hadden opgezet, met de raarste, zelfgeteeltde vissoorten en 2000,- aan kasgeld hadden geaccumuleerd. Met medicijn houden de fungus en de itch ziektes onder controle zodat ze gezond zijn om samen in de Fixh Mix tank te gaan en zo eieren te leggen. De raarste kruisingen leveren hele zeldzame soorten op. Die worden verkocht in de Sell tank. Farijn blijkt de beste vis-seller te zijn (ze zakt met haar prijs wanneer nodig om meer te kunnen verkopen) en Shine de beste vis-kweker (de beste verzorger maakt de meeste vissen en Shine kruist de soorten om geweldige zeldzame dieren te maken).

En al die dagen dacht ik dat de Ayoubis onze avonturen aan het volgen waren on-line, maar mijn mail over onze site heeft hun nooit bereikt! En Oma’s computer is helaas kapot.

Laatste dag Boston

Even kijken…wat hebben we alweer egdaan? Veelste lang gewacht met schrijven en dan vergeet je als je zo oud bent als mij…

A Whale of a watch and the hair...OMG!

O ja, we moesten dus kiezen tussen weer gaan whale watchen en iets anders en voor de kids en mij was het unaniem whatever anders… Arme Stijn wou wel heel graag, maar ik vermoed dat dat meer te maken had met de wind in zijn haren (euh eh… over zijn kale bol, bedoel ik; oh nee, toch wel haren! Kijk maar naar deze foto genomen op de Voyager III) dan met de whales zelf. Maar hij was heel sportief en dus gingen we op weg naar Harvard University. Chips! had dat geweten dan had ik toch misschien whale watching gekozen.

Meer dan een paar gebouwen is het uiteindelijk ook weer niet. Maar ja, een staart van een whale is toch ook maar een staart van een whale…?!? So confusing

Shine is stocking up on Good Luck

Farijn is klaar voor alle toetsen

Anyway, We hebben de Harvard square gevonden en de mega grote tuinen met allemaal gebouwen van Harvard bewonderd. Het leukste was toch wel de schoen van John Harvard wrijven. Dat moet je doen voor Good Luck! En aangezien die helemaal blinkt en goudkleurig is terwijl de rest van zijn standbeeld gewoon ‘zwart’ is, denk ik dat heel veel mensen op deze wereld good luck hebben. We hebben nou ook genoeg good luck om een tijdje vooruit te kunnen. Misschien hadden we eerst naar Harvard moeten gaan, de schoen wrijven en dan pas whale watchen. Goeie tip voor allen die ooit noch naar Boston reizen!

Farijn met haar lint in't park

Op Harvard Square was een heel leuk kinderwinkel/boekhandel en daar hebben we de leukste speelgoedjes van de hele reis voor de kids voor een prikje gekocht: voor Farijn zo’n lint aan een stokje die de meisjes ook bij turnen op Olympische spelen gebruiken. ze wou het allang en bij Danzearte moest ze steeds heel lang wachten op haar beurt om ermee te kunnen spelen en aangezien ze niet zo assertief is, kwam het er bijna nooit van. En voor Shine een echte Slinky. Tot nu toe had hij hele kleintjes van plastic in pinata’s op feestjes gevonden maar die waren steeds binnen een kwartier kapot. Nu kan hij als gebiologeerd naar dat ding kijken terwijl het als een rups heen en weer kronkelt.

zwanenbootjes Tour in het Swan lake

Verder hebben we die dag ook de beroemde zwanen-bootjes in het park gedaan want dat was nog lekker goedkoop vergeleken bij de Duck Tour en geld was aan het opraken. En in het park konden Farijn en Shine heerlijk rondrennen en spelen.

Daarna nog wat gegeten bij Fanueil Hall en Celtics petten gekocht voor pappa’s vrienden en een leuk haarbandje voor Aida en klaar. De vakantie zat erop. Een beetje een futdagje misschien. Volgende keer wat meer aandacht besteden aan de laatste dag zodat iedereen met een big-bang-gevoel terug naar huis kan. We waren allemaal moe. Pappa voelde zich nie

I LOVE my big sissy

t helemaal lekker. Terug op de kamer hebben de kids uren in het badkuipje gespeeld, Pappa heeft TV gekeken en kreeg diarree en hoofdpijn. Mamma heeft ingepakt. Dat moest strategisch gedaan worden want de volgende dag moesten we vroeg weg om 5 uren te rijden naar Newark met een stop in Newport en dan is het beter om alleen de kleren die we nog zouden gebruiken op de juiste plekken in de koffers te bewaren.

We ♥ Boston

Vanaf de Harbor Cruise boat genoten we een half uur lang van het aanblik van leuke huisjes aan de zee met gekleurde bootjes die speels dobberden midden op wat een Meer leek maar eigenlijk gewoon de Atlantische Oceaan is. Ook twee

prachtige tall ships voorbij zien varen.

Boston skyline

tall ships

Daarna de contouren van Downtown Boston. Het leek geen mega-grote stad en zeker geen imposante wolkenkrabbers a la NewYork, maar wel veel gebouwen. We werden midden in de stad afgezet, vlakbij het New England Aquarium en binnen enkele minuten stonden we midden in Faneuil Market Place. Geweldig. Stijn en ik waren direct verliefd op deze plek. Het voelt aan als Convent Garden in London. Cobblestone bestrating -gezien de afmetingen van de stenen zeer waarschijnlijk originele stenen- gezellig druk zonder het NewYorkse-lange-rijen-drukte en schoon en veel terrasjes en sfeerrijke eetgelegenheden met goed eten. Niet veel van het vieze Amerikaanse spul. We hebben eindelijk eens een keertje lekker gegeten; swordfish kebab met warme groente en rijst voor mij, Shine shrimps, Stijn chinees en Farijn Tofu met groenten en rijst (onze vegetarier in spe).

Daarna hebben we door de straten van Boston gelopen.

Freedom Trail schild op de grond op straat

Er is in Boston een Freedom Trail; een wandelroute die je langs de historische plekken in de stad neemt. Je hoeft enkel de rode strepen op het trottoir in de stad te volgen. Die hebben we grotendeels gelopen. Prachtige stad; heel europees. We moesten ons steeds eraan herinneren dat we in de USA waren. Het voelde erg Londons aan. Ook de cafe’s heten allemaal Pub en voelen engels aan. Heerlijke boekhandels. Alles is schoon en geordend en er is veel aandacht aan de mens. Je merkt het aan bijvoorbeeld de signs; het is erg users-friendly allemaal; aan de prullebakken die op zonne-energie werken en af en toe het vuil

klikos op zonne energie

comprimeren; aan de emmers met zand die je naast een prullenbak tegenkomt zodat je eerst daarin je sigaret dooft ipv het direct in de kliko te gooien; en bijna overal zijn de gebouwen rook-vrij. Stijn verwoorde het goed door te zeggen: “NewYork heeft veel groots, maar Boston heeft stijl”. Achteraf gezien hadden we Albany en Lake George kunnen overslaan; 4th of July hier in Boston was vast en zeker een droom geweest. Dat zei Helen al voordat we kwamen.

Het was wel veel lopen weer en de kids werden moe. We namen de ferry terug en reden terug naar ons hotel, maar Shine is niet meer te houden. Hij is heel ‘vakantie-moe’ en wat hun betreft willen de kinderen alleen nog maar op de kamer zijn. Ze zijn subways en lopen beu. ze zijn het ook beu dat Pappa en Mamma ze de hele tijd dichtbij willen zodat ze door niemand gekidnapped worden. Ik bind mijn bloesje vast aan mijn middeel en ze moeten elk een mouw vasthouden. Als ik ‘olifantje’ zeg dan moeten ze hun mamma’s staart niet loslaten. Maar Farijn klaagt van pijn aan de voeten en de billen en Shine wordt gewoon zwaar irritant. Stijn kan er niet goed tegen en de spanning loopt op. Stijn volhardt in de gedachte dat kids gewoon moeten aanpassen en ik – moe van die terugkerende discussie- laat het een beetje gebeuren om te kijken of zijn manier gaat werken. Maar we krijgen langzamerghand last van de hele tijd in kleine kamertjes en auto’s op elkaar zijn. Shine heeft meer vrijheid nodig om zijn energie kwijt te kunnen en Farijn heeft stille hoekjes nodig om zich terug te kunnen trekken om haar batterijen weer op te laden. Vandaag probeer ik ze vroeg in bed te krijgen. Ook dat lukt nooit, want het wordt hier pas na 8-en donker dus als ze tegen 9uur in bad gaan dan zijn wij eindelijk eens een half uurtje rustig terwijl ze badderen en als Stijn eenmaal tv begint te kijken wil hij het niet meer uitdoen en Shine heeft erg veel moeite om met licht en geluid in slaap te vallen. ’sOchtends is hij als eerste wakker. Het stapelt op na zoveel dagen.

Iedereen moe

De Duck tour is vandaag niet gelukt, want het was allang uitverkocht. We gaan het morgen proberen, maar ik ben bang dat dat weer iets is wat de kids niet trekken. Anderhalf uur op een busje terwijl een gids vertelt over sites is niet iets wat de kids voldoende boeit. We hebben dit al gedaan in London en we moesten halverwege eruit -ook vanwege de regen. Maar Stijn wil heel graag de tour doen en hij heeft er lang naar uitgekeken en ik wil dat hij het fijn heeft. Dus ik hoop dat het spannend is voor de kids als de bus opeens een boot wordt, want dan is iedereen blij.

De kids willen naar het Aquarium, maar dat wil Stijn niet zo graag. We zullen wel zien hoe we iedereen blij houden zonder dat we allemaal gek worden van elkaar.

Maar deze stad is geweldig een heeft heel veel te doen. De volgende keer zou ik dichter bij de stad blijven en geen auto huren, alles met subway doen. Nu zijn we eigenlijk een beetje te ver. Het is weer es 15 minuten lopen naar de subway en de kids hebben daar best wel last van. Vooral als je terugkomt van een dagje uit willen ze niet meer lopen, want dan hebben ze al bijna de hele dag gelopen. Ik zou best wel terug willen komen naar Boston en het allemaal rustiger aan doen. Het is een erg kind-vriendelijke stad. Bij alles hebben ze een kinder-versie verzonnen. Ik ben benieuwd naar het Whale Watchen. Ik hoop dat we veel en grote zien; het zou jammer zijn als de whales die dag niet komen opdagen…

For Pete’s Sake

Zeker 60cm diameter

Toch maar happen dan maar...

Shine heeft vaak van die uitdrukkingen die hij van TV overneemt… ze klinken ongelooflijk grappig afkomstig van zo’n kleine drol als hij. Dan heeft hij bijvoorbeeld: As a matter of fact. Of hij zegt midden in een zin: …actually… Zo heeft hij de hele vakantie steeds For Pete’s Sake uitgeroepen bij het minste geringste wat hem niet erg zinde. Vooral Pappa moest vaak For Pete’s Sake horen tegen al zijn regels die hij Shine wou opleggen. Dus toen Pappa een MEDIUM home-made hand-thrown pizza bestelde in een Italiaans restaurant en even later (zeker niet lang genoeg om een met de hand in de licht gegooide deegpizza te maken) een MEGAgrote pizza kreeg op een dienblad van wel zeker 60cm in diameter, keek hij er met grote, verbaasde ogen naar, keek nog even gauw links van hem om er zeker van te weten dat de pizza voor hem was en zei:”You’ve got to be kidding me!” Shine schaterde het uit. Stijn stond met zijn mond open van verbazing en probeerde de waitress zover te krijgen dat hij 2 slices maar mocht nemen in plaats van een pizza. De pizza bleek inderdaad een medium te zijn en de waitress heeft het niet kunnen terugbrengen naar de keuken, dus we moesten het maar meenemen naar het hotel. Maar Shine heeft er nu dus een nieuwe bij: You’ve got to be kidding me…

de lasagne was ook 3x niks

Farijn at voor de 5x spaghetti

Maar Pappa was niet blij met de waitress en liet geen cent tip achter. De pizza smaakte ook nog vies en had paddestoelen uit blik die naar blik smaakten. De waitress snapte niet dat het haar schuld was omdat ze niks heeft gezegd terwijl we 4 maaltijden hadden besteld. Ze keek ons boos na terwijl we wegreden. C’mon, who the hell can eat all that stuff, for Pete’s sake…

Miniature Golf

Onsportieve lui! Farijn wou alleen maar winnen dus elke hole dat niet zo ging moest ze klagen en Shine werd steeds boos en liep weg. Maar uiteindelijk vonden we het alle 4 geweldig. Shine heeft erg veel geluk. Hij slaat zonder goed op te letten en toch lukt het op de een of andere manier. Farijn heeft er echt zin in; we moeten haar helpen om er meer uit te halen dan nu.

Foto’s van zowel onze middagje miniature golf als boulevard-foto’s van Lake George.

Farijn heeft hopi stail

Shiny BOOS!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De boulevard bij Lake George:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mira Aida, encontre el vaso adecuado para mi cafe!

Lake George is Gorgeous

Overal hoge bomen, naaldbomen, schone straten, mensen, gezellige drukte, boten, kayaks, parasailors, zwemmers… alles in de country look. Geen macy’s, geen JC Penny, niet eens een starbucks (wel een kleine McDonald’s maar die herken je amper). Overal kleine ’snuffel’ winkeltjes en cafe’s en restaurants met authentieke Amerikaanse namen en decor. Veel miniature golf en game rooms en vooraal mega-veel ijs salons. Van ben en Jerry’s tot een softijs. De views van de lake zijn werkelijk een plaatje uit een magazine.

Ons hotel, de Wyngate -by Wyndham, is ook helemaal in de country sfeer. De kids zijn helemaal want er is een indoor en een outdoor pool en een game room. Mamma en Pappa blij met wifi door het hele hotel en een microwave en kolekastje in de kamer. En mamma blij omdat ze eindelijk alles kon wassen en vouwen vandaag (heeft wel wat uurtjes gekost).

Farijn met haar \

We hebben heerlijk gegeten bij Christies aan het water. Ook een klein beetje de outlet malls bezocht op zoek naar koopjes voor Stijn en schoenen en schooltassen voor de kids.

 

Shine is blij: meer vrijheid hier in Lake George

Morgen wil Stijn een stijle berg beklimmen van 3 mijl. Ik probeer hem ervan te krijgen want dat trekken de kids niet. ’savonds is er een bonfire met stories en je kunt marshmallows grillen om smores te maken.

US9 to Taconic State Parkway

De Hyundai Santa Fe van Hertz leek de weg te weten want we reden als echte Newyorkers door de straten van Manhattan. Totdat we opeens in de verkeerde rijbaan zaten en naar rechts sorteerden net toen een overijverige NYPD-politieman het verkeer regelde op die kruising. Hij stopte ons abrupt en arrogant, eiste bruusk en haast aggressief dat het raam naar beneden moest om vervolgens keihard te schreeuwen: LEFT LANE TURN RIGHT!. Hij was een eikel want het stelde niet veel voor, maar toch word je een beetje geintimideerd. Stijn: “Stomme Amerikanen.”

Maar even later cruisden we weer op de US9 langs de Hudson River. Heel mooi. Het is breder dan ik dacht en aan de andere kant van het water is bergen en bomen. Ik had verwacht dat er meer gebouwen zouden zijn. Farijn en Shine kropen in de achterbak en speelden geconcentreerd. Af en toe ’stoorden’ we hun zodat ze een beetje van de scenery zouden meekrijgen, maar ik ben bang dat ze het morgen niet meer weten.

We slingerden door bochtige bergstraten van Route 9, via Taconic State Parkway naar Hyde Park. Daar stopten we eerst langs de weg want Shine kon weer zijn plas niet ophouden, daarna bij de Vanderbilt Mansion. Impressive. Daar hebben Louise en …. VanderBilt -rijk geworden door o.a. Railroad business – zich helemaal uitgeleefd in de Gilded Period van Amerika. We waren het alle vier erover eens dat het onze verwachtingen overtrof. Ik schrijf er dan ook apart over.

Vervolgens hebben we in het volgend dorpje gegeten. Het regende daar en we keerden ongeveer tegen 16:00 lokale tijd -na eerst even de supermarket opgezocht te hebben- naar het Hampton Inn Hotel aan de Chapel Street in Albany. Verder helemaal niet rondgekeken nog in Albany. De kids doken meteen in het bad en bleven daar een eeuwigheid terwijl en Stijn en ik een NBC special keken over de New Gilded Period (frapant, he) waaruit blijkt dat de 20milljoen-ers ‘Middle Class Millionairs’ genoemd worden tegenwoordig. Immers ze kunnen zich de big yfestyle niet afforden, want de echte rijken zijn nu de biljonnairs. Een penthouse aan de Central Park is niet meer 4milljoen, maar eerder 24 miljoen dollars. De ’echte’ miljonairs hebben zeker 4 huizen private yachts, planes en doen echt decadente dingen.

Nu probeer ik dit snel af te maken om te kunnen gaan uitrusten, want morgen gaan we hier 4th of July vieren.

Day4 in Manhatten

Vandaag gebruik ik niet veel woorden, want ik ben moe en ziek. We hebben ook niet veel foto’s gemaakt.

Het was een hele leuke dag in het American Museum of Natural History. Ze hebben een indrukwekkende collectie dinosaurussen en gaan heel diep in die materie. Maar het geheel is niet zo leuk als de Natural Museum of London. Die is interactiever. Het speelt ook een rol dat ik vandaag geen fut had om alles voor te lezen voor Shine, zoals ik dat wel egdaan had in London want mijn keel staat in vuur en ik ben een beetje slapjes. Maar toch was het heel leuk en ze waren geen seconde verveeld. 

 

Voor de rest niet veel gedaan.

Even iets gaan halen om te eten en toen kon ik de weg niet zo snel terug vinden naar het hotel, maar het lukte me uiteindelijk wel. Ik ben in staat om in Bonaire te verdwalen. Nul-komma-nul gevoel voor orientatie. Dus toen ik een winkel binnenging en door een andere deur naar buiten kwam liep ik de verkeerde richting in.

Morgen gaan we een auto ophalen en rijden via de scenic route. We zullen het Vanderbilt Mansion bezichtigen. Was vroeger van Mark Twain.

 

Ik val om van de slaap en moeheid.

 

Dit is het Vanderbilt Mansion aan de Hudson Rivier.

 

Day3 in Manhatten

Lopen, lopen, lopen en rijen, rijen, rijen.

Ja, we haalden de Bowling Green metro en waren precies om 8u ’sochtends bij de kaartenverkoop naar Liberty Island. Maar zo ook vele anderen. Een lange rij. Het duurde gelukkig niet zoooo lang om aan kaartjes te komen, maar uiteindelijk vertrokken we om 9u. Prachtige views. Liberty Island is mooi en met veel hoge bomen en gras. Picnicken is hier zeker aan te bevelen. Maar we moesten weer heeel lang in de rij staan om in het gebouw van de Staue of Liberty te komen. En deze globetrotters hebben hun huiswerk niet zo goed gedaan, want de Statue is sinds 2001 niet meer open voor publiek. Je komt tot in het voetstuk, maar niet in het echte standbeeld-gedeelte. De arm en fakkel waren al veeel eerder dicht.

Dus na een uur, rij buiten, rij binnen, weer door scans en riemen, alle geld in de zakken, enz uitgetrokken te hebben waren we eindelijk binnen. Daar stond weeeeer een rij. Die bleek voor degenen die met de lift naar boven wilden. Stijn besloot meteen om de trap te nemen. Klein detail: 165 treden! Ik heb het gehaald, maar die laatste rij bij de lift was nou net DE rij die ik niet had willen missen. Anyway, het uitzicht was fantastisch. Adembenemend mooi. En Farijn en Stijn hadden geen last van hoogtevrees.

We hadden honger en probeerden wat te eten te krijgen, maar dat nezorgde weer wat delay en daardoor kregen we te maken met lange rijen om van het eiland af te komen. Om 12 u ’smiddags voeren we terug naar Manhattan. Ondanks de prachtige ervaring waren we wel moe van 4 uren onderweg om een kwartier te kunnen vertoeven op het bordes van de voetstuk van de Statue of Liberty.

Wel veel geleerd weer en ook genoten van de replicas van de onderdelen van het vrijeheidsbeeld wat je binnen in de ‘exhibit’ tegenkomt. Shine en ik hebben ook gepeuterd in de neus van Lady Liberty. Farijn vond dat “gross” en verklaarde ons ‘weirdo’s’.

Next gingen we naar de metro om de Central Park Zoo te bezichtigen. Om een lang verhaal kort te maken: we konden het niet vinden (er was absoluut geen een sign of bord nergens wat aanduidt dat er een zoo is en als je vraagt dan krijg je een gegrom en een knik in een richting). We liepen ons kapot -en we hadden heel veel honger en dorst en ik was ziek; amandelen weer- voordat we der waren dus gingen we pas om 14:00 naar binnen. Gelukkig geen rijen, maar wel in de toiletten. Een dame stond in het dames-toilet met haar twee kinderen en de ene zei met een zeurende piepstem: “Mommy, I don’t wanna stand in line…it takes too long.” waarop haar moeder zei: “Sweetheart, this is New York; there’s a line everywhere!”. No kidding.

De kids genoten volop. Vooral de penguins en de puffins waren een geweldige hoogtepunt, vooral omdat je ze zowel boven als onder water in actie kunt zien. We hebben daar gegeten. Vies zoals bijna overal hier. Friet en vieze vette hotdogs en gefrituurde nuggets met hooguit een blaadje sla erbij, echt bleh-food. Ik snap niet hoe de mensen hier geen 100 kilo’s aankomen; als je dat lekker kunt vinden dan eet je toch alles? Enige wat de dierentuin miste was een manatee.

Doodmoe keerden we terug naar het hotel om 5u (steeds minimaal 4 blokken lopen en half uurtje onderweg) om te douchen, eventjes te relaxen om weer richting ondergrondse te lopen om naar The Little Mermaid te gaan kijken op Broadway in het Lunt-Fontanne Theater. We kwamen er om 7:30 aan, en ja hoor, een mega-lange rij stond voor de deur tot aan enkele gebouwen verderop. Maar het ging vrij snel en we zaten al gauw op onze fantastische stoelen. De lichten dimden en de dirigent stak zijn stokje op… Alle moeheid was in een klap weg. De kids waren zo opgewonden. Farijn wiebelde gewoon op haar stoel. De show was definitely worth it. Zelfs Stijn vond het echt geweldig. De kostuums, het decor en de prachtige stemmen van de actrices zijn absoluut niet te omschrijven. We hadden ook fantastische seats in BoxA op de tweede verdieping. Het was een perfecte avond; eentje die we nooit zullen vergeten.

 

En toen we buiten kwamen was het eindelijk donker (na 8u begint het pas donker te worden; we kwamen om 10:45 uit de show). Times Square was volledig verlicht alsof het overdag was. Bruisend en druk. Overal iets te zien. Zeer prikkelend op alle zinnen.

Op Times Square voel je je net alsof je in een film bent en verwacht dat de Director op elk moment “Cut” zal schreeuwen. Dan schreeuw je terug en stamp je met je voeten als een echte Diva, want dat hoort zo als je op Times Square bent…

 

Day2 in Manhattan

Al met al geen succesvolle dag vandaag. We gingen een beetje laat uit huis en wilden de metro pakken naar de ferry landing naar Liberty Island, maar in tegenstelling tot andere dagen bleken Stijn’s orientatie-skills niet in topvorm te zijn en we liepen wel 20 blokken voordat we de ondergrondse vonden. Ik was ziek en kwam gelukkig een pharmacy tegen, maar de kids hadden het ook gehad. Eenmaal bij de ferry bleek dat je de Statue of Liberty niet meer binnenkon; ze geven per dag maar aan een groepje mensen toegang en je moet daar om 8u ’sochtends zijn om die -trouwens gratis- kaartjes te kunnen bemachtigen. Ondertussen was het al na 12-ven. En we hadden al een paar keer gestopt omdat Shien zo nodig moest plassen.

Moe en lusteloos beloofden we aan Shine dat we de Central Park Zoo gingen opzoeken; dat wil hij de hele tijd zo graag… Maar op weg daarnaartoe kwamen we de National Museum of the American Indian tegen en entree was gratis, dus we besloten om daar es een kijkje te gaan nemen. Het bleek heel leuk te zijn. 

We leerden bijvoorbeeld dat de cashewnoot een van de enige twee ‘zaadjes’ zijn die aan de buitenkant van de vrucht groeien. De andere is de aardbei.

En dat de cashew eigenlijk giftig is, maar door hoge temperaturen wordt het gif geneutraliseerd.

Ook dat de lekkere Yuca die we eten een vaan de 26 soorten Yuca is. Er zijn zoete en bittere soorten en de bittere kan giftig zijn. Het wordt echter gebruikt om cassave(brood) te maken. Dit brood blijft eeuwig goed en krijgt zelfs na twe ejaar geen schimmels en zo. dat komt door de cyanide dat erin zit. Tegenwoordig stoppen ze soms een beetje cyanide in brood als een natuurlijke conserveermiddel. Om het cassavebrood te maken gebruikten indianen een speciale ‘koker’ die op de foto te zien is. Het gif verliet de yuca door het poreuze materiaal van de koker; de indianen vingen het gif (cyanide) op om ermee te vissen. Eenmaal de vissen ermee in aanraking kwamen tastte het hun kieuwen aan waardoor ze direct naar d eoppervlakte kwamen. Dan konden ze makkelijk gevangen worden. En zo was er nog veel meer interessants.

Shine vond de totempalen fascinerend. Farijn vond het interactief gedeelte waar je kon leren over de indianen het leukste.

Ook fascinerend was het verhaal van de Tomahawk. Dat is een steen dat tussen een gespleten tak werd vastgebonden. Maar bij de Tainos was het een ritueel van vader op zoon. Vader bracht zijn jonge zoon naar een boom, brandde er een gat doorheen en stak een steen in het gat. Dat bleef daar door de jaren en de tak groeit om de steen heen. Als de zoon “klaar is” ervoor keren ze terug naar de boom en hakken de tomahawk eraf voor de zoon.

Verder moesten we ook erg aan rashid denken toen we in het gedeelte kwamen waar ze moderne indiaan-uitingen tentoonstelden. en deze skateboard-art was daar een onderdeel van.

Eindelijk gingen we op weg naar de Central Park Zoo, maar we waren erg hongerig en gingen op zoek naar iets te eten. Het werd op dringend verzoek van farijn helaas de McDonald’s. Het werd te laat om naar de dierentuin te gaan.

We liepen naar Wallstreet. We zagen de Trump building en de New York Stock Exchange building. De hele straat is afgezet en politie met karabijnen staan op alle hoeken.

Daarna gingen we op zoek naar de Nintendo store. Sinds Shine zijn DSLite kado kreeg op zijn verjaardag van tante Martha, Oma en Tia Lien heeft Farijn het kapot gemaakt en we proberen steeds om het te laten maken. Helaas ging het weer mis met de Metro; we pakten de sneltrein en kwamen een halte te ver uit dus moesten we weer een eind lopen. En tot overmaat van ramp konden we de Nintendo store niet vinden. Met weinig tijd over en kinderen die heel moe waren van al dat lopen en slenteren gingen we naar Times Square waar alles bruist om de energie weer op te laden, want Pappa en Mamma hadden geen zin om vanaf 5uur op de kamer te gaan zitten tv-kijken.

Het werd dus weer de Toys-R-Us. Want ze hadden gisteren de draaimolen niet gedaan. Eerst snel de Marriott induiken want Shine moest WEER plassen en ook nog p..pen. 

De draaimolen was alles wat ze gedroomd hadden. Zeven volle rondjes gingen we omhoog en omlaag. Pappa bleef achter om de foto’s te maken (en omdat hij natuurlijk niet zo’n zin had in die hoogte vanwege zijn hoogtevrees-denk ik).

 

 

 

 

 

 

 

We zijn vandaag wel erg moe. De kids liggen sinds 8:30 in bed. Shine heeft een loopneus en ik voel me steeds draaierig en duf en ik voel dat mijn amandelen aan het ontsteken zijn.

Morgenochtend willen w evroeg op om te proberen om in die Statue of Liberty te komen. Dat wil Stijn heel graag zien. Morgenavind gaan we kijken naar Little Mermaid.

Dag 1 in Manhattan

We gingen vanochtend terug naar de airport met de hotelshuttle en pakten daar de ‘Supershuttle’ naar Manhattan. Het was een prachtig gezicht om in de verte de wolkenkrabbers te zien. Farijn vond ze heel prachtig. We gingen door de lincoln tunnel en kwamen vrij snel bij Eastgate Hotel aan de West 39th street. En gelukkig was onze kamer al klaar. Een suite. Grote zitkamer, keuken en een slaapkamer met 2 badkamers. Maar oud en beslist niets bijzonders. Het drukt de pret niet. De kids vinden het geweldig want zowel in de slaapkamer als in de zitkamer is een tv, dus ze hoeven geen voorrang te geven aan Pappa.

We besloten om te gaan lopen naar de Toys-R-Us op de hoek van Broadway en 46th. Het bleek best wel ver te zijn. Maar er is zoveel te zien en zoveel nieuws voor de kids… het ging allemaal wel. Het was wel bloedheet. Met name toen we de gay-parade tegenkwamen en om moesten lopen. Van alles te zien. Balonnen en rare mensen en gays natuurlijk… Farijn zag de ene na de andere weirdo. Zo noemt ze Shine ook soms… Die slaat er dan op los. Die twee zijn onafscheidelijk. Op elke hoek zien ze weer iets spannends en ze zijn het meteen eens; delen altijd zelfde gevoel over de dingen. Zo mooi om te zien, want ze zijn zo anders. En toch delen ze alles op een raar soort van weegschaal die in balans blijft.

Times Square bruiste en het was druk en gezellig. We vonden al gauw de Toys-R-Us en daar werden onze floepies pas echt hyper. Meteen als je binnenkomt kijk je tegen de draaimolen, maar we kregen niet eens kans om daar in te gaan. We hadden de grootste moeite om Farijn en Shine niet kwijt te raken tussen de mensen, want ze vlogen van het ene naar het andere. Ben10 is een van de favorieten van Shine en hier hadden ze van alles wat we nooit gezien hadden ervan. Pokemon en Naruto-figuren, playmobil en Lego in overvloed.

En de grote T-rex die echt beweegt en hard brult was top. Go Diego Go spullen waren uiteindelijk toch de grootste trekpleister. Hij koos een submarine om in bad mee te spelen. Farijn kon niet kiezen. Een eeuwig probleem voor haar dat kiezen. De twee verdieping-hoge Barbie huis bevatte zowat alles wat er bestaat voor Barbie, maar eigenlijk is Farijn op de rand van niet-meer-met-barbies-spelen. Dus ze had zich enorm erop verheugd, maar eenmaal daar vond ze niets wat ze echt wou. Maar wel bij de Littlest Pet Shop en de Little Pony series. Daar koos ze iets uit van Little ponies.

Ondertussen vielen we bijna om van de honger, want we hadden die ochtend allen snel even een muffin gepakt onderweg naar de shuttle, dus we gingen de Planet Hollywood in om lekker te smullen.

 

Daarna hebben we nog even wat gelopen en terug naar het hotel.

Daar werd ik ziek. Verblindende hoofdpijn en algehele moeheid. Migraine denk ik, want ik voelde de neiging om te kotsen. Ik denk steeds aan Opa en Oma daar thuis bij ons… en aan wat er gebeurd is.

Morgen is het weer een nieuwe dag, dus ik hoop dat ik dan wel beter ben.

 

 

 

Ik kon deze foto niet weglaten. Die is door Shine genomen in Planet Hollywood…