Het was vanochtend super! Na 14 dagen, vijf hotels en veel vies eten, waren we weer thuis. Priceless.
Stijn heeft benzine gehaald, ik heb broodjes gesmeerd en we namen de Esta Biba Bon naar Barbara Beach. Aaahhhh…woorden zijn overbodig.
Waarom gaan we eigenlijk weg voor vakantie?
hallo... is daar een whale???
Binnen kon je opwarmen en de koude wind vermijden
More like whale dodging. $140 armer, 4 uren turen naar de horizon om niet te braken, de koude wind getrotseerd, en uiteindelijk hebben we maar een whale staart gezien op ongeveer een mijl vanaf onze boot en 3 ‘fonteintjes’ van briesende whales onder water die helaas geen zin hadden om te surfacen voor deze toeristen die helemaal uit de Caribische Zee voor hun zijn gekomen naar Boston.
Het was wel heel spannend. De boot ging vreselijk op en neer en we moesten allemaal met twee handen stijf aan de railing vasthouden en onze magen gingen tekeer alsof we een rollercoaster aan het berijden waren.
Uitwijken naar dichstbijzijnde haven
USCoast Guard to the rescue
“Gelukkig” werd iemand ernstig ziek aan boord en moesten we als de bliksem -escorted by the US Coast Guard- varen naar de dichtsbijzijnde haven waar ambulance haar opwachtte (heel zielig zoontje erbij) waardoor we vouchers kregen om de trip overnieuw te doen. OMG. Not again…
Are we there yet?
The New England Aquarium
We hadden wel een mega-leuke tijd in de New England Aquarium. Het is daar werkelijk prachtig en heel leuk voor kinderen met heel veel interactieve educatieve dingetjes. Het meest geweldige was het levensgrote aquarium van vier verdiepingen hoog vol met koralen, vissen, schildpadden, haaien, en stingrays.
de pinguins zijn zoooo cute!
Neus in het water... net niet.
Farijn moet ff eerst de kat uit de boom kijken. Of: de haai uit het water kijken. Maar dan doet ze wel de stingrays aaien. Haaien aaien...ai no!
De kinderen vonden de touch tank van de haaien en stingrays het leukste en arme Shine’s armen waren niet lang genoeg om een haai aan te raken- die lagen allemaal op de bodem van de touch tank. Hij hing met zijn neus in het water en dan nog raakten zijn kleine handjes die haaien niet.
Hi Haai.
Maar Stijn staat te popelen om de whale tour opnieuw te doen.
Sea dragon.
Hadden we die verdomde prehistorische dieren nou gezien, dan was de trip fantastisch geweest en moest ik me niet zo schuldig voelen om nu, in koor met de kids, toe te geven dat we geen zin hebben om weer 4 uren op de Voyager III (what ever happened to I and II?) te zitten. Ah well, choices, choices, choices. Alternatief is de Duck Tour en Harvard bezoeken.
En de kinderen willen dolgraag nat worden onder de fonteinen tegeneover Fanueil Hall Market…
We zullen wel zien wat het wordt, maar whichever het wordt, we zullen genieten want het is bijna de laatste dag. Morgenmiddag rijden we al naar Newark en moeten we de auto inleveren. Dat wordt dus Room Service bestellen.
Vanaf de Harbor Cruise boat genoten we een half uur lang van het aanblik van leuke huisjes aan de zee met gekleurde bootjes die speels dobberden midden op wat een Meer leek maar eigenlijk gewoon de Atlantische Oceaan is. Ook twee
prachtige tall ships voorbij zien varen.
Boston skyline
tall ships
Daarna de contouren van Downtown Boston. Het leek geen mega-grote stad en 
zeker geen imposante wolkenkrabbers a la NewYork, maar wel veel gebouwen. We werden midden in de stad afgezet, vlakbij het New England Aquarium en binnen enkele minuten stonden we midden in Faneuil Market Place. Geweldig. Stijn en ik waren direct verliefd op deze plek. 
Het voelt aan als Convent Garden in London. Cobblestone bestrating -gezien de afmetingen van de stenen zeer waarschijnlijk originele stenen- gezellig druk zonder het NewYorkse-lange-rijen-drukte en schoon en veel terrasjes en sfeerrijke eetgelegenheden met goed eten. Niet veel van het vieze Amerikaanse spul. We hebben eindelijk eens een keertje lekker gegeten; swordfish kebab met warme groente en rijst voor mij, Shine shrimps, Stijn chinees en Farijn Tofu met groenten en rijst (onze vegetarier in spe).
Daarna hebben we door de straten van Boston gelopen.
Freedom Trail schild op de grond op straat
Er is in Boston een Freedom Trail; een wandelroute die je langs de historische plekken in de stad neemt. Je hoeft enkel de rode strepen op het trottoir in de stad te volgen. Die hebben we grotendeels gelopen. Prachtige stad; heel europees. We moesten ons steeds eraan herinneren dat we in de USA waren. Het voelde erg Londons aan. Ook de cafe’s heten allemaal Pub en voelen engels aan. Heerlijke boekhandels. Alles is schoon en geordend en er is veel aandacht aan de mens. Je merkt het 
aan bijvoorbeeld de signs; het is erg users-friendly allemaal; aan de prullebakken die op zonne-energie werken en af en toe het vuil
klikos op zonne energie
comprimeren; aan de emmers met zand die je naast een prullenbak tegenkomt zodat je eerst daarin je sigaret dooft ipv het direct in de kliko te gooien; en bijna overal zijn de gebouwen rook-vrij. Stijn verwoorde het goed door te zeggen: “NewYork heeft veel groots, maar Boston heeft stijl”. Achteraf gezien hadden we Albany en Lake George kunnen overslaan; 4th of July hier in Boston was vast en zeker een droom geweest. Dat zei Helen al voordat we kwamen.
Het was wel veel lopen weer en de kids werden moe. We namen de ferry terug en reden terug naar ons hotel, maar Shine is niet meer te houden. Hij is heel ‘vakantie-moe’ en wat hun betreft willen de kinderen alleen nog maar op de kamer zijn. Ze zijn subways en lopen beu. ze zijn het ook beu dat Pappa en Mamma ze de hele tijd dichtbij willen zodat ze door niemand gekidnapped worden. Ik bind mijn bloesje vast aan mijn middeel en ze moeten elk een mouw vasthouden. Als ik ‘olifantje’ zeg dan moeten ze hun mamma’s staart niet loslaten. Maar Farijn klaagt van pijn aan de voeten en de billen en Shine wordt gewoon zwaar irritant. Stijn kan er niet goed tegen en de spanning loopt op. Stijn volhardt in de gedachte dat kids gewoon moeten aanpassen en ik – moe van die terugkerende discussie- laat het een beetje gebeuren om te kijken of zijn manier gaat werken. Maar we krijgen langzamerghand last van de hele tijd in kleine kamertjes en auto’s op elkaar zijn. Shine heeft meer vrijheid nodig om zijn energie kwijt te kunnen en Farijn heeft stille hoekjes nodig om zich terug te kunnen trekken om haar batterijen weer op te laden. Vandaag probeer ik ze vroeg in bed te krijgen. Ook dat lukt nooit, want het wordt hier pas na 8-en donker dus als ze tegen 9uur in bad gaan dan zijn wij eindelijk eens een half uurtje rustig terwijl ze badderen en als Stijn eenmaal tv begint te kijken wil hij het niet meer uitdoen en Shine heeft erg veel moeite om met licht en geluid in slaap te vallen. ’sOchtends is hij als eerste wakker. Het stapelt op na zoveel dagen.
Iedereen moe
De Duck tour is vandaag niet gelukt, want het was allang uitverkocht. We gaan het morgen proberen, maar ik ben bang dat dat weer iets is wat de kids niet trekken. Anderhalf uur op een busje terwijl een gids vertelt over sites is niet iets wat de kids voldoende boeit. We hebben dit al gedaan in London en we moesten halverwege eruit -ook vanwege de regen. Maar Stijn wil heel graag de tour doen en hij heeft er lang naar uitgekeken en ik wil dat hij het fijn heeft. Dus ik hoop dat het spannend is voor de kids als de bus opeens een boot wordt, want dan is iedereen blij.
De kids willen naar het Aquarium, maar dat wil Stijn niet zo graag. We zullen wel zien hoe we iedereen blij houden zonder dat we allemaal gek worden van elkaar.
Maar deze stad is geweldig een heeft heel veel te doen. De volgende keer zou ik dichter bij de stad blijven en geen auto huren, alles met subway doen. Nu zijn we eigenlijk een beetje te ver. Het is weer es 15 minuten lopen naar de subway en de kids hebben daar best wel last van. Vooral als je terugkomt van een dagje uit willen ze niet meer lopen, want dan hebben ze al bijna de hele dag gelopen. Ik zou best wel terug willen komen naar Boston en het allemaal rustiger aan doen. Het is een erg kind-vriendelijke stad. Bij alles hebben ze een kinder-versie verzonnen. Ik ben benieuwd naar het Whale Watchen. Ik hoop dat we veel en grote zien; het zou jammer zijn als de whales die dag niet komen opdagen…
We zijn gearriveerd in Boston!. Hotel is niets bijzonders, maar wel gratis Wifi! We gaan nu de Boston Duck Tour doen. Het is een amphibie voertuig, dus we gaan van land naar zee.
Neem een virtual tour van deze tour; het is echt leuk om te gaan kijken op: http://www.bostonducktours.com/tour_flashmap.html Dat is Boston in a nutshell.
Morgen hopen we een Whale watch tour te nemen van het New England Aquarium. Misschien het Aquarium zelf ook bekijken (allemaal pederduur dus eerst effe kijken of de kids dat echt trekken, want Whale Watching duurt een halve dag met een catamaran.
Daar
Samen op het hoogste puntje
Het was effe steggelen tussen Stijn en mij over welke route we zouden gaan beklimmen want ik maakte me zorgen dat we de kids zouden overbelasten. Stijn wou 3 miles klimmen en ik dacht dat dat onmogelijk zou zijn voor de kids. Bovendien wou hij niks te eten meenemen en ik dacht dat dat enkele uren zou duren dus je krijgt honger. Uiteindelijk bezweek hij voor de verkorte route, nadat we tevergeefs ahdden geprobeerd om bij de Adirondack bergbeklimmers station wat mee rinfo te krijgen. Het was namelijk zondag dus die waren dicht (raar want de meesten zullen wel op een zondag willen klimmen, dacht ik zo).
Etching our blog in stone on Prospect Mountain
Dus we gingen op pad. De Prospect Mountain op. Al klimmende (heel steil) door de prachtig hoge bomen kwamen we veel insecten en zelfs een Chipmunk tegen. De kinderen moesten steeds uitrusten want het was best wel zwaar.
2xf meditating... Energy!!!
Toen ging ik pas snappen dat Pappa niet wist dat “steep” (stond overal op de site) steil betekende. Geen wonder dat hij dacht dat we dat zomaar wandelend konden doen. Farijn en Mamma gingen op een platte boulder zitten en hebben een beetje gemediteerd en een beetje Tai-chi gedaan. Tante Solange zou het hier helemaal naar haar zin hebben. Shine moest uiteraard een paar keer plassen en Pappa heeft een geweldige foto van hem genomen en hij werd zo boos.
Pappa betrapt door fotograaf Shine!
Toen mocht hij van Pappa een foto maken terwijl Pappa plaste. Mamma durfde niet meer te plassen want Shine is een gevaarlijke Peeping Tom met de iPhone van Stijn als camera in zijn bezit. Gelukkig heb ik het ook niet gedaan, want even later kwamen we mensen tegen.
We begonnen met klimmen ongeveer 10:50 en waren aan de top om 11:55. Prachtige view. Heerlijk koel ondanks de felle zon.
De view vanaf de top
Naar benenden ging heel snel. Maar we waren uitgehongerd van al dat klimmen en Pappa wou Boulton Landing zien en dus daar eten. Het duurde teringlang voordat we ergens zaten om te eten. Boulton Landing is prachtig. Drukke markt-achtige sfeer met een beetje ‘cruise’ gedrag van auto’s waardoor er kleine files ontstaan. Iedereen wil zien wat er overal gebeurd. De winkels zijn charmant en de mensen zijn vriendelijk.
Boulton Landing winkeltje
Farijn werd ziek. Oververmoeidheid van het klimmen. Ze ging hangen en kon geen stap meer zetten. Stijn wou haar niet dragen en ik maakte me zorgen dat ze te weinig vocht had omdat ze niet veel water heeft gedronken tijdens de klim. We hadden maar 3 halve liter flesjes. En ze houdt niet van warm water. Uiteindelijk kreeg ze iets te drinken en na enkele hapjes eten begon ze zich beter te voelen. We hebben wel weer ‘vies’ gegegeten en het bleef op mijn maag hangen als een grote rots.
Farijn&Shine ontdekken een groene rups op de top van Prospect Mountain
Antiek verkoop te Boulton Landing
’savonds gingen we wandelen op de boulevard vlakbij ons hotel. Ik voelde me nog steeds vol. Die avond werd ik heel heel ziek. Na veel kotsen en p..pen viel ik na 4:00 am eindelijk in slaap. Ik was gisteren de hele dag ziek, heb veel geslapen, en leed aan migraine-achtige hoofdpijn.
’s avonds ingepakt om heel vroeg te kunnen rijden naar Boston, want de rit is lang.
Straks stop ik de foto’s erin.
Vandaag gebruik ik niet veel woorden, want ik ben moe en ziek. We hebben ook niet veel foto’s gemaakt.
Het was een hele leuke dag in het American Museum of Natural History. Ze hebben een indrukwekkende collectie dinosaurussen en gaan heel diep in die materie. Maar het geheel is niet zo leuk als de Natural Museum of London. Die is interactiever. Het speelt ook een rol dat ik vandaag geen fut had om alles voor te lezen voor Shine, zoals ik dat wel egdaan had in London want mijn keel staat in vuur en ik ben een beetje slapjes. Maar toch was het heel leuk en ze waren geen seconde verveeld.
Voor de rest niet veel gedaan.
Even iets gaan halen om te eten en toen kon ik de weg niet zo snel terug vinden naar het hotel, maar het lukte me uiteindelijk wel. Ik ben in staat om in Bonaire te verdwalen. Nul-komma-nul gevoel voor orientatie. Dus toen ik een winkel binnenging en door een andere deur naar buiten kwam liep ik de verkeerde richting in.
Morgen gaan we een auto ophalen en rijden via de scenic route. We zullen het Vanderbilt Mansion bezichtigen. Was vroeger van Mark Twain.
Ik val om van de slaap en moeheid.
Dit is het Vanderbilt Mansion aan de Hudson Rivier.
De kinderen hadden er echt veel zin in. De avond ervoor zijn ze blijven slapen bij Alexa. Stijn ging ze halen en ze kwamen helemaal klaar voor het inpakken thuis. Maar bijna alles was al klaar. Onze Shine was helemaal hyper. Hij wou inpakken en helpen en schreeuwen en vanalles.
Eindelijk waren we op de airport en hongerig zijn we even snel wat gaan eten voordat we naar binnen gingen. Big mistake. Tegen de tijd dat we klaar waren stond er een mega-lange rij om naar boven te gaan. Even leek het erop dat we het vliegtuig gingen missen, maar gelukkig kwam het nog allemaal goed.
De reis duurde wel een beetje lang, vooral omdat we niet genoeg hadden meegenomen om de tijd te doden. Continental airlines was wel heel vriendelijk en veel persoonlijker dan American, maar de kist was vrij oud dus zekeer geen zirbus met een tv-tje per persoon. Maar we sloegen ons door de 4.5 uren heen. Eenmaal in NEWARK vonden we vrij snel de shuttle naar het Marriott hotel en onze kamer bleek heel klein, maar wel erg fijn te zijn.
Moe van de reis hebben we room service besteld. De kinderen waren helemaal excited en konden toch niet slapen. Farijn was super-excited en was een en al spelen. Shine was erg aan het schreeuwen en een guest in de aangrenzende kamer kwam vragen of we asjeblieft stil konden zijn want ze moesten een midninght flight pakken en probeerden wat te slapen. Doodmoe vielen die twee floeperds van ons uiteindelijk in slaap, maar toen sliep Mamma al.
Het heeft een eeuwigheid geduurd en zoals gewoonlijk boeken wij heel laat onze vakantie, maar eindelijk is er een definitief plan. En dit is wat we gaan doen:
Za June, 28 Cur-Newark Airport Marriott
Zo June, 29 New York, Manhattan Eastgate Hotel
Ma June, 30 New York
Di July, 1 New York
Wo July, 2 New York
Do July, 3 Albany Hampton Inn Suites
Vr July, 4 Albany
Za July, 5 Lake George Wingate/Wyndham
Zo July, 6 Lake George
Ma July 7 Lake George
Di July 8 Boston Best Western
Wo July 9 Boston
Do July 10 Boston
Vr July 11 Newark Marriott
Za July 12 Newark-Cur
Het wordt een superleuke trip!
Welcome to all who are invited to visit our Blog!
We gaan er iets moois van maken.
|
